Een andere verklaring voor de naam Schellinkhout is dat de uitgang ink uit oud-Saksische bron stamt en waarschijnlijk van betekent. Aan woorden als "Schellinkhout" ligt meestal een oude naam ten grondslag. Tegenwoordig spreken we van "voornaam". Onze voorouders in hun dorpjes hadden aan één naam genoeg. "Schellinkhout" is zo redenerend afgeleid van de naam "Schelle", ink = van, hout = het woud, dus het woud of het hout van Schelle of Schelte.

Nog een andere verklaring is de volgende. In oost-Nederland (Salland en Twente) komt de uitgang ink veel voor, bijvoorveeld in de plaatsnamen Priesterink of Groenink. Hier wordt verondersteld dat de uitgang ink of ing "boerderij" betekent. Priesterink betekent: de boerderij van de (voormalige/uitgetreden) priester en Groenink: de boerderij van de Groene. Schellinkhout betekent dan: de boerderij in het woud van Schelle of Schelte.

Schellinkhout is een prachtig dorp, gelegen aan het Markermeer en met een wijds uitzicht over de polders. De slingerende Dorpsweg telt 33 bochten. Dat wordt veroorzaakt door het feit, dat de Dorpsweg is aangelegd op de zandbedding (stroom- of kreekrug) van het riviertje de "Drachte" (ook wel "Drecht" of "Dregt"), dat daar heel vroeger stroomde. Dat stroompje mondde ongeveer ter hoogte van de huidige Havenweg in de zee uit. Dat verklaart ook het feit, dat het zuideinde van Schellinkhout nauwelijks bochten kent.

In het van oorsprong agrarische dorp staan nog een aantal prachtige originele en herbouwde karakteristieke stolpboerderijen. De Martinuskerk uit de vijftiende eeuw (gewijd aan de heilige Martinus, bisschop van Tours van 316 tot 400) en het raadhuis uit 1765 zijn zeer de moeite waard. Ook de "Grote Molen" en de "Steenen Kamer" verdienen een bezoek. Het Markermeer bij Schellinkhout is een geliefde plek bij windsurfers.

Sonnet, in West-Fries dialect, over Schellinkhout van Siem de Haan uit Heerhugowaard.

Skellinkhout

De dorpsweg heb er drie en dertig bochte
en is precies een kronkelende slang
en een toerist onthoudt dat ook heêl lang
wanneer ie er deurheen raait op z'n tochte.

Veul "stadters" die een buitenhuisie zochte,
want dat is nou al puur zo'n toid "in zwang",
die kochte drekt: ze wachtte niet te lang
al was de prois soms hoger as ze dochte.

Het durp is nou echt prachtig om te zien,
de kopers zurgde goed voor hullie pande
het is, om deur te raaien, een genot.

Maar d' Skellinkhouters staan nou wat allien,
ze gave d'r meskien te veul uit handen
en dat is, achterof, toch erg te bot!